یک تولتک مسافر ...از هیچ تا هیچ

اسباب کشی!

2007-07-18T11:16:00.000+02:00

دوستان وبازدید کنندگان محترم.
این وبلاگ به آدرس زیر منتقل شد:
www.kiemia.org
عنوان وبلاگ: از هیچ تا هیچ

وبلاگ تولتک مسافر طی سه ماه گذشته مجموعا پنج هرار و نهصد بازدید کننده داشت. ولی به علت مشکلاتی در انطباق با خط فارسی مجبور شدم به آدرس بالا با سیستم وردپرس اسباب کشی کنم.
از اینکه با نظرات و پیشنهادات خودتان در چند ماه گذشته مرا حمایت و راهنمایی کردید، متشکرم. در محل جدید سعی می کنم درباره مطالب روز، و همینطور در دو زمینه مردمشناسی و فلسفه ی آگاهی بنویسم.
اگه به وبلاگ تولتک مسافر لینک داده اید لطفا آن را به آدرس بالا و نام بالا تغییر داده و حتما خبرم کنید تا لینکتان را بگذارم.
تشکر و سپاس

برج ها، خانه هاو جاده ها مال افغان هاست. بدهیم با خودشان ببرند

2007-07-16T15:57:00.000+02:00

میگم حالا که قراره رافت و مهرورزی اسلامیِ خود را به اقصا نقاط جهان صادر کنیم چطوره اول از همین همسایه بغلی- برادران افغان- شروع کنیم. این بدبخت ها توی بیست سی سال گذشته به ساز من و شما رقصیده اند. مثل چهارپا ازشان کار کشیده ایم. حقوق واقعی شان را نداده ایم. نگذاشته ایم بچه هایشان مدرسه بروند، تحصیل کنند و پایه های پیوند فرهنگی دو کشور را محکم کنند. به تقاضای پناهندگیشان جواب نداده ایم و تا سرِ صحبت باز می شود متهمشان می کنیم به جرم و جنایت و بی سوادی در حالیکه میزان همین جرم و جنایت در میان مردم خودمان بیشتر است. حالا که می خواهیم این ایرانی شده ها را که خیلی هاشان همین جا دنیا آمده اند و اصلا نمی دانند افغانستان کدام طرف قرار دارد پس بفرستیم، اقلا چیزهایی را که با دست خودشان توی این مملکت درست کرده اند، بدهیم با خودشان ببرند. برج ها، خانه ها، جاده ها... کدام کارگر ایرانی حاضر بود با این مزد کم توی گرمای جنوب و سرمای شمال اینطوری کار کند؟
اصلا حالا که اینطور شد چطوره سید ها و سیده های محترم را هم به مکه و مدینه پس بفرستیم. به هر حال آنها هم مهاجرند و از ظلم عباسیان و امویان به این سرزمین پناهنده شدند. چطور است نوادگان مغول را هم به مغولستان پس بفرستیم. خرجش فقط امتحان دی ان دی افرادی ست که قد بلند نیستند و موی طلایی ندارند. ترک ها را هم بفرستیم ترکستان چین. یعنی همان سرزمین مادریشان. می گویند اسکندر پس از پیروزی بر ایران امر کرد که ده هزار سرباز یونانی با ده هزار دوشیزه ایرانی ازدواج کنند. سلسله یونانی سلوکیان تا چهارصدسال بعد از اسکندر هم بر ایران حکم راند. چطور است نوادگان این یونانی های اجنبی را هم پیدا کنیم و به آتن و اسپارت صادرشان کنیم. انگلیسی ها هم اگه اشتباه نکنم گلهایی در اقصا نقاط کشور جاویدمان - مثلا در شهر مقدس قم - کاشته اند که می توان پیدایشان کرد و البته نه به جهت معالجه بلکه برای همیشه به لندن دیپورتشان نمود.
سرنوشت ما و افغان ها به هم بسته است. هر اتفاقی در هر یک از این دو کشور بیفتد، بر دیگری هم اثر می گذارد.

آیا چیزی به اسم نژاد آریا وجود دارد؟

2007-07-06T12:32:00.000+02:00

این روزها بحث نژادها وبه ویژه نژاد آریا در اینترنت و رسانه های فارسی داغ است و اکثرا با دیدی مثبت و افتخار آمیز به آن نگاه می کنند که به نظر من نتایج فرهنگی و اجتماعیِ زیان آوری برای جامعه ی جوان ایران دارد. اما بحث نژادها در علم کلاسیک چیست و چگونه به آن پرداخته می شود؟ درباره واژه فارسی نژاد و ریشه ومعنی آن از نظر زبان شناسی تا انجا که می دانم در زبان فارسی تحقیقی صورت نگرفته. واژه نژاد در زبان انگلیسی، آلمانی و ایتالیایی نیز مورد بحث است و عده ای معتقدند که از واژه یونانی گرفته شده است. این واژه در زبان یونانی به معنی پیوند بین انسانها در یک شغل یا خانواده می باشد. بعضی دیگر معتقدند که این واژه از کلمه ی عربی راس به معنی سر وارد زبان های اروپایی شده.

بحث نژادها ظاهرا ابتدا با نوشته های داروین و برای طبقه بندی حیواناتی که دارای مشخصه های مشترک هستند وارد علم کلاسیک شد. بعدا در انسان شناسی - علم شناخت انسان ها با توجه به ویژگی های ظاهریشان - این مفهوم برای انسان ها به کار برده شد. اوایل قرن گذشته در دانشگاههای آمریکا و آلمان تحقیقات بسیار زیادی در زمینه تقسیم بندی انسان ها بر اساس مشترکات ظاهری بدن آنها انجام گرفت. اما با پیشرفت علم و کشفیات باستانشناسی مشخص شد که این تحقیقات چندان قابل استناد نیست. مثلا امروزه می دانیم که کل انسان ها حدود پنج میلیون سال پیش از گروه کوچکی در آفریقا منشعب شده اند. یا اینکه رنگ تیره پوست ساکنان آفریقا یا مناطق گرمسیر را نمی توان به جدایی بر اساس نژاد نسبت داد زیرا با گذشت زمان ژن هایی که مقاومت پوست را در مقابل آفتاب بالا می برند موجب تیرگی رنگ پوست گشته و بعد از چند نسل این خصوصیات اکتسابی به خصوصیات ژنتیکی تبدیل شده و به فرزندان منتقل می شود. در پی این کشفیات بود که پونسکو پیشنهاد کرد به جای واژه نژاد از اصطلاح گروههای قومی استفاده شود. نوشتن توی این وبلاگ مثل رانندگی با پیکان مدل چهل ونه! توی زمین شخم زده هست. تا میخوای اصطلاحات انگلیسی و فارسی را کنار هم بنویسی قاط میزنه.

از نظر علمی نودونه و نه دهم درصد از انسان ها از نظر ژنتیکی به هم شباهت دارند. یک دهم درصدی که به تفاوت ها مربوط می شود، به رنگ پوست و شکل ظاهری بدن مرتبط است. ولی از همان قرن هیجده و نوزده میلادی اصطلاحی به نام ایدئولوژی نژادی پدید آمد که معتقدان به آن - بدون اینکه تعریفی قانع کننده از کلمه نژاد ارائه دهند-نژاد خود را از سایرین برتر می دانستند.

آیا نژاد آریا وجود دارد؟ حتی اگر هم بخواهیم تعاریف نه چندان دقیق قرن هجدهم و نوزدهم میلادی را ملاک قرار دهیم، باز به دلیل اطلاعات کمی که از آریایی ها داریم نمی توان از آنها تحت عنوان نژاد یاد کرد.مثلا نمی دانیم که آنها دقیقا از چه منطقه جغرافیایی آمده اند، آیا زبان مشترکی داشته اند و آیا از نظر ژنتیکی با دیگر انسانها متفاوت بوده اند. همه ی مطالبی هم که در این مورد توسط محققان نوشته شده نظریات هستند. امروزه با رد شدن نظریه نژادها در علم مردمشناسی دستکم در محافل علمی از اصطلاح نژاد آریا استفاده نمی شود.

آیا افتخار کردن به آریایی ها موجب برتری ما می شود؟ هر جامعه ای دارای هویت تاریخی ست و تجزیه و تحلیل این هویت بیشتر راهگشاست تا افتخار به آن. وقتی که از وقایع تاریخی نتایج ملموس بیرون کشیده و آن نتایج را در تصمیمات جمعی خود دخالت دهیم، احتمال اشتباهات کمتر می شود. اما افتخار کورکورانه به چیزی که اصلا نمی دانیم درست یا اشتباه است، فقط به این منجر خواهد شد که جوامع و فرهنگ های دیگر را تحقیر کنیم. کسی که خود را از نسل آریا و دیگران را غیر آریایی می بیند، عرب ها را هم سوسمارخور لقب می دهد، افغان ها را وحشی می خواند و سیاهپوستان را آدم به حساب نمی آورد. وقتی هم که مسابقه فوتبال آلمانی ها را نگاه می کند به بازیکنانش با سلام هیتلری ادای احترام می کند. نیم قرن پیش هیتلر و دارودسته اش با سوءاستفاده از چنین تفکراتی آتش جنگی را شعله ور ساختند که در نهایت به نابودی خودشان و میلیونها انسان دیگر منتهی شد. متاسفانه این دیدگاه در جامعه ما فراگیر شده است و به نظرم یک علتش بی اطلاعی تلویزیون های لوس آنجلسی از تاریخ است.

شاید روزی همه انسانها این واقعیت را بپذیرند که کسی به خاطر زبان یا رنگ پوستش بر دیگران ارجحیت ندارد و ملاک برتری انسانها را چیزِ دیگری قرار دهند.

آیا رنگِ آبیِ آسمان وجود دارد؟

2007-07-05T12:23:00.000+02:00

آیا رنگ آبی آسمان وجود دارد؟ برای کسی که هر لحظه می تواند به بالا نگاه کند و آن را ببیند ممکن است سوال مضحکی به نظر آید. اما اگر انسانی روی کره زمین وجود نداشت آیا باز هم رنگ آسمان آبی می بود؟ کسی باید باشد. انسانی که می تواند نگاه کند و کلمه آسمان یا صفت آبی را می شناسد.
کلمه آبی فقط در زبان انسانی وجود دارد و صفت آبی، رنگ، ویژگی یا مشخصه ای ست که طی روند بینایی در ذهن پدیدار می شود. حیوانات فقط در صورتی آسمان را به رنگ آبی خواهند دید که چشم آنها کارکردی مثل چشم انسان داشته باشد. اما هیچ گاه نه آن را "آسمان آبی" خواهند نامید و نه به آن توجهی خواهند داشت.
آسمان آبی فقط یکی از ویژگی های «چیز»ی ست که بالای سرِ ماست. یکی از هزاران ویژگی. و فقط یک «آگاهی انسانی» می تواند آن آبی را درک کند.( آبی به عنوان ویژگی) 0
اما آگاهی انسانی چیست؟ آیا یکی از ویژگی های مغز است که طی فعل و انفعالات شیمیایی و اتصالات سلولهای عصبی بوجود می آید یا این فعل و انفعالات نتیجه و حاصل آن هستند؟

کنترل وبرنامه ریزی مغزها

2007-07-02T11:47:00.000+02:00

حسن صباح فداییان خود را ابتدا از بین کودکان انتخاب می کرد. آنها می بایست طی سالها، آموزشهای سخت جسمی، شامل تمرینات جنگی، اصول رزم، تحمل دردهای شدید، شیوه های پنهان شدن در شلوغی توده های مردم و روش های فریب دادن دیگران را به بهترین وجهی یاد بگیرند. به موازات آن آموزشهای ذهنی مبتنی بر خواندن کتابهای اسماعیلیه، نوشتن، اموزش ریاضیات، شناخت کشورها و مناطق مختلف نیز به آنان داده می شد. نتیجه اش بعد از پانزده تا بیست سال، فردی بود که تنها یک هدف داشت: اجرای فرمان به هر قیمتی. ذهن آن فدایی طوری برنامه ریزی می شد که هدفِ برنامه ریز را که اکنون هدف خودش بود، به بهترین وجهی برآورده سازد.

آیا در قرن بیست ویکم و در دنیای مدرن هم می توان ذهن انسانها را برنامه ریزی کرد؟ بله این کار در دنیای مدرن و با ابزارهایی که انسان امروز در دست دارد، بسیار سریع تر و آسان تر قابل انجام است. علم روانشناسی روشهای ویژه ای برای کنترل ذهن افراد کشف یا ابداع کرده است که با اجرای آنها می توان هر کسی را زیر کنترل گرفت و در جهت خاصی هدایت نمود. در واقع این کاریست که هر پدر ومادری بدون اینکه خود بداند با فرزندش انجام می دهد. بچه ها از همان ابتدا تحت تاثیر محیط و والدین به سمتی می روند که به آنها گفته شده است. اخلاق، رفتار و حرکات والدین خود را منعکس می کنند و گاه بدون اینکه خود متوجه باشند برهمان طریقی که والدینشان انتخاب کرده اند، می مانند و هر چه را جز آن اشتباه به حساب می آورند.

نقش مدرسه در این میان چیست؟ آموزشهای رسمیِ مورد نیاز جامعه از مدرسه شروع می شود. به کودکان یاد داده می شود که رفتار درست - یا در واقع رفتاری که جامعه به آن نیاز دارد - چیست. اصول مذهب رسمی جامعه آموخته می شود و در ضمن این آموزش ها، اهدافی که دانش آموز باید به سمت آنها حرکت کند وارد ذهن او می شود. در صورتی که این آموزش ها با آنچه که از والدین آموخته شده است در تضاد باشد، فرد را دچار دوگانگی رفتاری می کند. رفتار او در خانه یا محدوده زندگی خصوصیش با رفتارش در جامعه متفاوت می شود. این پدیده معمولا در افرادی که خانواده شان به فرقه یا مذهب یا روش زندگیی تعلق داشته باشند که در جامعه اقلیت باشد، یا وقتی که دین رسمی با استفاده از ابزارهای حکومتی، خواسته های خود را به دانش آموزان تحمیل کند، بوجود می آید.

آیا ذهن انسانِ مدرن توسط افراد یا گروههای خاصی برنامه ریزی و کنترل می شود؟ البته بسیاری بر این عقیده هستند و کتابهای زیادی هم در این مورد نوشته شده. پیروان این نظریه بر این مطلب پافشاری می کنند که گروههایی مثل فراماسونها، یهودیان، سازمان های جاسوسی بزرگ، کلیسای رم و فرقه های مسیحی یا بانکی با ترفندهای گوناگون مشغول کنترل اذهان و به تبع آن کنترل جهان بشری هستند. در این رابطه باید سه نکته را در نظر داشت: اول اینکه بسیاری از نویسندگانی که در این رابطه کتاب می نویسند در واقع به دنبال شهرت و ثروتند. چرا که چنین موضوعاتی با طبیعت جنجالی خود به سرعت تیراژ فروش کتاب را بالا می برد. دوم اینکه هنوز مدرک یا سندی قانع کننده در این رابطه بدست نیامده است و هر چه که هست یا نتیجه گیری بر اساس رویدادهاست یا شواهد دست دوم و دست سوم. سوم اینکه در دنیای فعلی با بیش از پنج میلیارد انسان دیکته کردن خواسته های یک گروه کوچک بر کل جهان اگر هم غیر ممکن نباشد، حداقل در خفا ممکن نیست.

آیا می توان افکار یک توده ی انسانی را به جهت خاصی متمرکز و هدایت نمود؟ بله این کار ممکن است. هر سخنران چیره دست و هر سیاستمدار ماهری - به شرطی که از علایقِ شنوندگان خود آگاهی داشته باشد، می تواند با تاکید بر آن علایق آنچه را که خود می خواهد در ذهنِ افراد بنشاند. در واقع سخنران ابتدا احساسات آن توده ی انسانی را با کلمات و جملات کلیدی - مثل واژه های مذهبی یا ناسیونالیستی یا هر واژه ای که برای شنونده ها دارای اهمیت باشد - تحریک می کند. به مجرد اینکه آن توده ی انسانی به هیجان بیاید، سخنران یا سیاستمدار آنچه را که خود می خواهد بیان می کند. والبته با الفاظی که مورد پسند جمع است. نتیجه اش معمولا در سخنرانی های مذهبی یا سیاسی -هر جای جهان که باشد - فریادهای تشویقِ حضار است. 0

یا مرگ یا بنزین

2007-06-28T19:39:00.000+02:00

عرض کنم حالا که آقای ماجرا در طوفان حادثه به شغل شریف موج سواری اشتغال دارد، بنده نیز ساحل منطق را رها کرده و قصد کردم که در قایق هیجان پارویِ فریاد بزنم. بدین منظور بلندگوی قلم با خود برداشته و عازم جزیره کاغذ شدم

گفته بودند پشت دریاها شهری ست که خیلی عجیب و غریب است و پر از تجلی و کبوتر و خواب لطیف و امام

زمان و اینجور چیزهاست. البته هدف پارو زدن در طوفان حادثه بود که فکرِ واقعیت خواب از چشمِ رویا ربود و درکمال تعجب شهرِ مزبور رویت شد! یک عدد امت باحال دیدم که پرچم سبز بر دوش گرفته و در مقابل هزار امام زمان سر تعظیم فرود آورده است. امامان زمان در هزار مکان، با اعلامیه و تلویزیون و کیهان و فتوا و باتوم، از جلو و عقب و چپ و راست، مشغول ارشاد امت همیشه در صحنه بود. کبوتر تقدس کمربند تی ان تی به خود بسته و آماده ی بردن ماهیِ هوانشناسِ کافر به اوجِ آسمان بود. روشنفکرِ مبارز در خوابِ لطیف اعتراض، گلیمِ بیانیه می بافت! هوا پر از تجلی تهمت بود. دلم گرفت. خودم را با ضرب المثل شمن هایِ آهو صفت سرزنش کردم که اگر می خواهی کسی را تکان بدهی، اول خودت را بتکان و تا آمدم خودم را تکان دهم دیدم که عضوی از آن هفتادمیلیونم. در رویای آزادی سیر می کنم و ساکنِ زندانِ بنزینم! اسیرِ شیطان سیاهِ نفتم. بنده ی آقایِ باری به هر جهتم. چه کنم؟ گرفتارم. راه دیگری جز تلاش نمی شناسم. سفره ی امروزم را رنگین کنم کافی ست. فردا هم دروغ می گویم. پس فردا هم. دروغ عشق من است! فن من است. زندگی من است . فقط من مهمم. من مرکز جهانم. بچه ام هم باید مثل من گرگ باشد. باید پاره کردن را یاد بگیرد و گرنه تکه و پاره می شود.

یکی می گفت: به این چیزها فکر نکن. اگه فکر نکنی همه چیز با همه چیز هماهنگ میشه! می گفت پنجه در پنجه ی قاطرِ زندگی بیفکن و قفل بی خیالی بر صندوق مشکلات بزن. دیدم راست می گوید. آمدم قفل زدم. خودم ، نسل بعدیم ، عشقم ، امیدم، جامعه ام، ذهنم را قفل کردم و کلیدش را به رودخانه ی روز مره گی انداختم. چند سالی ست که با چراغ قوه ی آگاهی و نورافکن فلسفه می گردم و در این هیاهوی نان وآب و دفتر، راه به جایی نمی برم.

حالا از همین جا با صدایی که دیوار صوت را هزار بار می شکند، اعلام می کنم که من برآیند همه ی تناقضات جهانم. در من صدو چهارده سوره ی قرآن با اصلِ منطقِ ارسطو و جمهورِ افلاطون و دازاینِ هایدگرِ و پدر خوانده ی مارلون براندو و هویت ایرانی و صدای نانسی عجرم، یکجا جمع شده است و فریاد می زند یا مرگ یا بنزین!
یه نکته: هدف من از بیان این مطلب رد کردن طرح سهمیه بندی بنزین نیست چرا که محدود نمودن مصرف بنزین را به نفع کشورم می بینم. هر چند که به شیوه اجرای آن انتقاد جدی دارم. به نظرم بهترمی ببود اگر طی یک دوره چند ساله قیمت بنزین را تا حدی معقول بالا می بردند. با استعدادی که ما ایرانیا در تقلب داریم ، فکر نمی کنم این طرح کارت هوشمند، مصرف بنزین را چندان پایین بیاورد.0

تمرین دموکراسی با میخ طویله وچکش

2007-06-22T09:04:00.000+02:00

داشتم برای دوستم توضیح می دادم که این هوای بهاری جون می دهد برای تمرین. او هم بلافاصله مرا دعوت کرد به باشگاه آزادی برویم و کلی اصرار کرد که حتما لباس کونگ فویت را بپوش چون این باشگاه با بقیه فرق دارد و پر آدمهای خلاف است. داخل باشگاه که شدیم چنان سر و صدایی بر پا بود که فکر کردم شاید گروه رقصی، کنسرتی، چیزی گذاشته اند اما دوستم که خودش عضو باشگاه است توضیح داد که سر و صدا یکی از خصوصیات اینجا است و استاد چنین دستوری داده. پرسیدم استاد کدام یکی ست؟ گفت بستگی دارد که چطوری کلمه استاد را تعریف کنی

توی آن همه شلوغی چشمم به مردی افتاد که روی پایه ی میزی وارونه شده ایستاده و در حالی که تعادلش را به زحمت حفظ می کرد داشت برای چند جوان از فواید دموکراسی و حکومت مردم بر مردم تعریف می کرد. جوان ها ظاهرا با نهایت دقت گوش می دادند و تصدیق می کردند. جلوتر که رفتم دیدم هر کدام از آنها یک ام پی تری دارند، میکروفون توی گوششان گذاشته و آهنگهای راجراسکای و محسن بی نام گوش می کنند. سخنران به محض اینکه به شور و هیجان می رفت از روی پایه میز به زمین می افتاد و دوباره بالا می رفت و ادامه می داد. دوستم توضیح داد که این جدیدترین متد بدنسازی در جهان است

در گوشه دیگری مردی را - در واقع پیرمرد صدوبیست و چند ساله ای را - دیدم که داشت عکس مصدق و شریعتی را بی توجه به فریادهای یک جوان هیجده ساله با میخ طویله و چکش توی کله اش جا می داد. دوستم که با قدرت تله پاتی فکر مرا خوانده بود گفت: نه تنها ضرر ندارد بلکه برای مغز هم بسیار خوب است. اینجا قانونی داریم که می گوید هر چیزی را می توان با زور توی کله ی هر کسی فرو کرد! باور نمی کنی خودت امتحان کن! البته به سرعت باورش کردم

تقریبا وسط باشگاه که شلوغ تر از همه جا بود، خری پشت میکروفون ایستاده و با ملودی شش در هفتاد و چهار آواز می خواند. ترانه اش زیبا بود. آدم را به قشنگترین و دورافتاده ترین چمنزار جهان، به تنهایی مطلق می برد. چند جوان دوره اش کرده و دست زنان و پایکوبان می رقصیدند. به دوستم گفتم رفتار آوازه خوان وشنونده هایش با معنی ترانه جور در نمی آید. در ضمن فالش هم می خواند. کاش نگفته بودم. دوستم به سرعت مرا متهم کرد که از چیزی که اصلا نمی دانم چرا حرف می زنم. گفت: تو که از موسیقی هیچی سرت نمیشه. دهنت را ببند وخودت را گرم کن

آن طرف تر مردی رادیدم که کلاشینکف روی قلب یک جوان هیجده ساله گذاشته، گلنگدنش را کشیده، ضامن راآزاد کرده و در حالیکه دست بر ماشه گذاشته، با توپ وتشر عربده ی آزادیخواهی سر می دهد. فورا گارد گرفتم. دوستم با خونسردی گفت: ولش کن بابا. از این اتفاق ها هر روز میفته. مگر این ضرب المثل را که می گوید جوانه ی آزادی تشنه ی خون است نشنیده ای؟ اعتراض کردم. گفت تو از راه رسیده ای و می خواهی به اینها بگویی چکار کنند؟ فکر می کنی کی هستی؟ همه ش قانونی ست. بعد مردی را نشانم داد که کتابی مقدس به دست گرفته و لباسی قدیمی به تن داشت و برای همه ی اعمالی که در باشگاه اتفاق می افتاد حدیث و آیه صادر می کرد. دوباره خواستم اعتراض کنم وبگویم که تفسیر او از قرآن وحدیث بر اساس نفع شخصی اش است که دوستم زد توی دهانم! و گفت: باز وارد بحثی شدی که در حیطه ی تخصص تو نیست. این آدم تمام عمرش را مشغول تحقیق درباره این مسائل بوده. حالا تو از راه رسیده می خواهی اسلام را به او یاد بدهی؟ تو اول یاد بگیر که شک بین رکعت ششم و هفتم حکمش چیست بعد بیا فتوا صادر کن!

یک گوشه ی دیگر از باشگاه دو نفر با شمشیر ذوالفقار مشغول دوئل بودند. نفر سمت راستی چفیه بسته بود و با قدرت تمام از دختری که پشت سرش بود دفاع می کرد. نفر سمت چپی هم با فریاد آزادی کجایی می خواست ناموس این یکی را از دستش درآورد. داشتند الکی خون یکدیگر را می ریختند ودر ضمن با هم صحبت هم می کردند. حرفهایشان را ننویسم بهتر است. مودبترین کلماتشان فحش خواهر مادر بود. دوستم گفت: این یه نوع دیالوگ وارداتی است که مطابق با نیازهای داخلی تغییرات اندکی در آن داده ایم. حال می کنی؟ جوان هایی که می خواستند خودشان را گرم کنند دو دسته شده بودند. یک دسته شان دور آدم دست راستی را گرفته بودند و زنجیر می زدند. یک دسته دیگرشان دور آدم دست چپی جمع شده وسینه می زدند. کسی هم جرات سوال کردن نداشت. به قول دوستم همه ش قانونیه.

به دوستم گفتم عجب جای خرتوخری ست. حتما تازه افتتاح شده. با نگاه عاقل اندر سفیه ای گفت: قدمت چندهزارساله داره عزیز

دیگه بیشتر از این نمی خوام از چیزایی که توی باشگاه دیدم بنویسم. ولی جدا داریم کجا می ریم؟

آیا آگاهی را می توان به کامپیوتر منتقل کرد؟

2007-06-15T12:49:00.000+02:00

به مثال زیر دقت کنید: در یک اتاق که فقط دارای یک روزنه به دنیای بیرون است، مردی نشسته که زبان مادریش انگلیسی ست و از زبان چینی هیچ نمی داند. یک چینی که بیرون اتاق ایستاده، از طریق روزنه سوال نوشته شده ای را به زبان چینی به داخل اتاق می فرستد.
وظیفه مرد، جواب دادن به این سوال است. در داخل اتاق سبد های زیادی وجود دارد که هر کدام شامل یکی از حروف الفبای چینی ست. همچنین کتاب قطوری به زبان انگلیسی ست که در آن تمام سوالاتی را که یک چینی درباره تاریخ ممکن است بپرسد با حروف چینی نوشته شده و جواب صحیح هر سوال نیز به الفبای چینی نوشته شده. توجه کنید که این کتاب نه لغتنامه یا گرامر زبان چینی ست و نه این زبان را آموزش می دهد. فقط نشان می دهد که در مقابل هر سوال چه جوابی باید نوشت. مردی که ساکن اتاق است باید ابتدا سوال روی کاغذ را از طریق کتاب قطور پیدا کرده و جواب آن را که در همان کتاب نوشته شده بیابد، با حروف الفبای داخل سبدها جواب را سر هم کند و از داخل روزنه بیرون بدهد. مردی که بیرون اتاق نشسته در واقع به زبان چینی سوال می کند و به همان زبان هم جواب صحیح را بدست می آورد و اگر اطلاعی از داخل اتاق نداشته باشد فکر می کند که یکی از همزبانانش آنجاست. این مثالی ست از جان سرل درباره مقایسه کارکرد مغز انسان با کامپیوتر. مرد داخل اتاق را به جای موتور کامپیوتر، کتاب قطور حافظه کامپیوتر، جعبه های حاوی الفبا حافظه موقت کامپیوتر و کل اتاق را یک کامپیوتر فرض کنید.
سوال اینجاست: آیا چنین دستگاهی که می تواند به همه سوالات شما جواب دهد، دارای آگاهی ست؟ آیا می تواند شما را بفهمد؟ اصلا آگاهی چیست و آیا می توان آن را به ماشین منتقل کرد؟
ا

زیرِ سایه ی حضرتِ زنجیر، چماق می زنم

2007-06-13T12:05:00.000+02:00

توی خیابان ها گم شده ام. بالا می روم، پایین می آیم به چپ و راست می پیچم. همراهانم کنارم رژه می روند. از وقتی که راهم را پیدا کرده ام، گم شدن کار هرروزه ام است. گم شدن در خیابان ها، کوچه ها، اعلامیه ها و روضه ها - علیرغم دانستن آدرس - شغل من است. ای کاش می دانستی که همه چیز را می دانم. حالا که نمی دانی باید تاوان پس بدهی. تاوان نشناختن من، کتک خوردن توست!!
ما دو نوع آدم داریم. گمراهان و همراهان. همراهان با منند. گمراهان را باید ارشاد کنم!! اول با حرف، بعد با چماق آخرش با طناب دار ولی اگه دست خودم بود، درجا می کشتمت!
من بنده ی این ایدئولوژی هستم. من شیفته خودم - ببخشید - شیفته اعتقادم هستم! من نوکر خدایم هستم. من نظر کرده ی حضرت زنجیرم. سینه زن امام چماقم. هر جا که باشم، هرکار که کنم، حق با من است. وظیفه من راهنمایی توست. یا حرفم را قبول می کنی یا دهنت را کاهگل می گیرم!!!
می خواهم فریاد بزنم. بلندگویم کجاست؟ فریادم باید تا آن سر دنیا برود. آمریکا باید بداند که با من طرف است. آماده ام تا هر مخالفی را جر بدهم. کار من پرسیدن نیست. کار من زدن تودهنی ست. اعصاب و این جور چیزها ندارم. سنگ من باید شیشه خانه روباه پیر را بشکند. گلوله من باید دل و روده ات را توی دست و پایت بریزد.
وقتی قلم و کاغذ را جلویت می گذارم هر چه می دانی بنویس. فقط در همین یک مورد با نوشتنت حال می کنم. اینجا اگر ننویسی دستت را می شکنم. بیرون هم اگر بنویسی دستت را می شکنم. قاط نزن. بهش هم فکر نکن. فقط هر چه می گویم، بگو چشم!!
دست حق همراهم و تیغ حضرت عباس در دستم است. خاک پای آقا و برادر کوچکتر همه برادران بزرگترم. سرباز جان بر کف مولایم! خدا سایه چلوکبابش - ببخشید - سایه ی مقدسش را از سر ما کم نکند. من اهل کوفه نیستم. بچه ایرانم. هر آدرسی که بدهند همان را می روم. اصلِ کار من پیدا کردن است. آخه توی بنگاه معاملات ملکی هم کار می کنم. من در ضمن عاشق فیلم پدر خوانده و رمبوی یک تا ده هستم! من در یک دست زنجیر و در دست دیگر قمه، به جنگ تمام اراذل و اوباش عالم رفته ام و پوزه ی هر بچه سوسولِ قلم بدستی را به خاک می مالم. اهل رجز خواندن هم نیستم. همینه که می بینی. یا تاییدم می کنی یا دنده منده سالم توی سینه ات نمی ماند. این یعنی دموکراسی برتر!!

زندگی چقدر زیبا می بود اگر به واقعیت ها بیشتر بها می دادیم تا به ایده آلها

قوی ترین طوفان تاریخی یک قرن اخیر، ایران را در هم کوبید . بیش از یک میلیون کشته و زخمی

2007-06-07T13:14:00.000+02:00

تقریبا تمام شهرها و روستاهای کشورمان دچار خسارت شده اند. مسئولان که کاملا از وقوع طوفان غافلگیر شده بودند، تنها به گفتن این جمله اکتفا نمودند: صدای زوزه طوفان را دیر شنیدیم. بیش از یک میلیون کشته و زخمی و هزاران میلیارد دلار خسارت، حاصل این دیر شنیدن بود.
کارشناسان توضیح دادند که به دلیل قرار گرفتن کشورمان روی خط زلزله، وقوع چنین طوفانهایی - حداقل یکبار در هر قرن - کاملا طبیعی ست. اما از آنجا که در ایران وقایع مهم پس از ده سال به فراموشی سپرده می شوند، طوفان مذکور هربارعلاوه بر وارد کردن خسارت های جانی و مالی هنگفتی به هموطنان، پشت سر خود انبوهی از ناامیدی و سرگشتگی و پریشانی به جا می گذارد.
در مورد ریشه های طوفان ایرانی که یکی از پدیده های اسرارآمیز تاریخ است، تاکنون تئوری های زیادی نوشته شده است. از جمله تئوری مشهور توطئه که بیان می کند چگونه قدرتهای استکباری زمان - اسکندر، عمربن الخطاب، چنگیز، صدام و... - مقاصد شوم خود را با دمیدن طوفان در کشور عزیزمان عملی می نمایند! تئوری نه چندان مشهور دیگری ست به نام نگاه به گذشته و همینطور تئوری خودسازی فرهنگی! و نظرات بی شمار دیگری که در این مختصر نمی گنجد.
طوفان که ابتدا به نظر می رسید از پاریس شروع شده است، به سرعت تهران را در هم کوبید وهمزمان سایر شهرها را درخود گرفت. مردم که ابتدا فکر می کردند باد بهاری وزیدن گرفته است، با ترک خانه های خود و بدون توجه به هشدار آتش بدستان به خیابان ها ریختند.
تعدادی از شامان ها و ساحران وابسته به سازمان های جاسوسی غرب - از جمله یک تولتک سرگشته ی بی خانمان - ادعا کردند که طوفان ایرانی در واقع توهمی ست که بر اثر اصرار بر وقوع آن به واقعیت پیوسته است. انها برای اینکه نشان دهند این طوفان توهمی بیش نیست، به میان آن رفتند. مراسم ختم این راه گم کردگان در مسجد گلوله واقع در قبرستان آزادی برگزار می شود.
به گزارش خبرگزاری آسیدشیخ پلاس، طوفان امتحان الهی فقط در ایران وزیدن می گیرد چرا که ایرانیان مردم برگزیده و نجیب خداوند هستند. این خبرگزاری از مردم خواست که خیرات و صدقات خود را به بانک های اسلامی که بوسیله گنبدهای سبز قابل شناسایی هستند بدهند. باشد که شرکت سهامی رییس علی و یاران نماز توقف طوفان به جا آورند!

ا

تو هم مثل من فاحشه ای؟

2007-05-31T19:36:00.000+02:00

آمده بودی دبی که چند روزه برگردی. هوای دیسکو رفتن داشتی. میخواستی از بین آدمهایی که سعی میکنن نشون بدن از صداهای گوشخراش خوششون میاد، پولدارترینشون را تور بزنی. چند سال گذشت. می دونم که میخوای برگردی. و می دونم که نمی دونی کجا! درکت می کنم. آخه من هم مثل تو فاحشه ام. تو بدنت را می فروشی من فکرم را! تو جسمت را به نمایش می گذاری من کلمه ام را. هر دومان دنبال پولدارترین مشتری می گردیم. برای هر دومان مهم نیست که دیگران به کدام طرف می روند. تو چشم سیاه خودت را در آیینه دیدی و اسیر برقش شدی. من به خط آبی قلمم نگاه کردم و اسیر طلسمش شدم. هر دو فکر کردیم فقط یک نگاه گذرا بوده است!! سال ها از پی هم گذشته اند وما هنوز از نگاه خود بیرون نیامده ایم!
همان موقعی که توی دیسکوی خلیج داشتی از روی تکه کاغذی که گارسون برایت آورده بود به میز بغلیت اس.ام.اس می زدی و قیمت فروش می دادی، من تلفن به دست، سر توی کامپیوتر برده بودم، از یک طرف برای پول مقاله چانه می زدم و از آن طرف اصرار داشتم که نام فارس را بعد از خلیج بنویسم. ونوشتم! آبش را، جزیره اش را، میدان نفتی و گازی اش را بگذار ببرند. مهم همان اسمش هست.
آزادیه دیگه ! هر کس خودش نرخ خودش را تعیین میکند. نه اشتباه نکنم. بازار نرخ هرکس را تعیین می کند. من وتو فقط باید توی میدان داد بزنیم و مشتری جمع کنیم. اولش یه کم سخته. خجالت داره. بعدش عادت می کنی. بساطت را که پهن می کنی هیچ، بلندگو هم برمی داری و با اخرین ترفندهای علم اقتصاد، خودت را می فروشی.
بیا روی دایره بدویم. روی یک دایره بزرگ. نه. دایره برای این بازی یه کم کوچیکه. روی یک میدان بدویم. اولش قشنگه. آسمون آبیه. زمین مثل تو نفس می کشه. هوا پر از اکسیژنه. بعد از چند دور کم کم خسته میشی. ولی نایست. بازم بدو. بعد از چند دور دیگه یادت میره که این یه بازی بود. دیگه همه چیز جدی میشه. خسته و گیج میشی. از خودت بدت میاد. نمی دونی چرا باید بدوی. نمی دونی دایره یعنی چی. معنی میدون از یادت میره... اینه معنی گیجی هممون.
روزهای اولی که آمده بودی کسی تو را نمی شناخت. مجبور بودی برای این و آن کار کنی. طرف پاسپورتت را گرو نگه داشته بود که از دستش نپری. حالا دهها گذرنامه را توی کشوی میزت گذاشته ای. برایت کار می کنند. من هم در خودفروشی زیاد پیشرفت کرده ام. ایرونی هستیم دیگه. یا باید اول باشیم یا آخر. حد وسط نمی شناسیم. حالا هم صدایم از انواع و اقسام رادیوها پخش می شود و هم هر چیز چرندی که بنویسم به اسم شاهکار هنری یا طنز به خورد ملت می رود و تازه لقب قهرمان مبارزه برای آزادی را هم یدک می کشم.
دوست بی ریای من! آن که ما را به آوارگی کشاند، حس مهیج ماجراجویی بود.

عشق پانزده سانتی من

2007-05-26T11:38:00.000+02:00

من یک شهروند سربراهم. بله قربان گوی همه تان هستم! از سردار بگیر تا سید! شما می توانید مرا بره بخوانید. یا بزغاله یا الاغ! چه فرقی می کند؟ هیچ چیز برای من به اندازه عشق پانزده سانتیم مهم نیست. حتی حرف شما. پایش که بیفتد نماز هم می خوانم. حدیث هم! مثلا این حدیث حجاب را برای عشق پانزده سانتیم همیشه مراعات می کنم. اخه از ایدز و اینجور جاسوس های وارداتی مستکبران و جهانخواران عالم اصلا خوشم نمیاد و کلا معتقدم که شئونات اسلامی را حداقل در این مورد باید رعایت نمود.
دیروز رفته بودم دانشگاه. داشتند بچه ها را می زدند. بدجوری بهشون توهین می کردند. کف کردم. دست در جیب، عشق پانزده سانتیم را در آغوش گرفتم و تماشاچی شدم. فکر کردم این بچه ها حتما کاری کرده اند که مهرورزترین حکومت جهان را به خشم آورده اند. فکر کردم چه خوب می شد اگه همه مثل من الاغ بودند. کمترین نتیجه اش این می شد که اعصابمون هر روز به هم نمی ریخت. حالا اونا نمی خوان بره باشن. به من چه ربطی داره. عشق پانزده سانتی من که در هر صورت عشق خودش را می کند. بقیه به ...مم.
این نامجو هم عجب اعجوبه ای ست. حرف دل ما را فریاد می زند. شقایق نرماندی و عقاید نوکانتی، تمبر هندی و پست مدرنیسم و آزادی همه ش برای تو. هر چه می توانی داد بزن. کتک بخور. شکوه کن. اعلامیه و شبنامه بیرون بریز. به من چه! تا وقتی که عشق پانزده سانتی من حال خودش را می کند ودنیا به کام است، فریاد تو برایم مهم نیست. میخواهی از حق من دفاع کنی؟ کی همچین چیزی از تو خواستم؟ ول کن بابا! من از حق خودم گذشته ام. من اصلا هیچ حقی ندارم. حالیته؟ من حق ندارم در مقابل نمایندگان خدا و مقدسین حرفی بزنم. آنها صاحب جان و مال منند. میفهمی؟ آنها - قربانشان بروم - برای عشق پانزده سانتی من همه چیز را مهیا کرده اند. آمپول، ساقی، پارتی! دیگه چی می خوام؟
نارحت شدی؟ داری تو دلت بهم فحش می دی؟ فکر می کنی تافته جدا بافته هستی؟ می خواهی به من بگویی چکار باید بکنم؟ می خواهی نصیحتم کنی؟ اگر تو را به تو نشان دهم مرا می شکنی؟ تا وقتی که جرات نقد خودت را نداری، آنقدر فحش بده تا کف کنی!

بعضی وقتها نگاه کردن به خود اولین قدم برای نگاه کردن به اطراف است.

رابطه تریاک و حجاب در جمهوری اسلامی

2007-05-24T09:43:00.000+02:00

در جمهوری اسلامی یا به تعبیری برترین و عادل ترین سیستم سیاسی جهان، هنوز درک درستی از چیستی و چگونگی اولویت ها وجود ندارد. هنوز هیچ کس، حتی مردم که به قولی سرور مسئولان ! هستند، نمیدانند که چه چیز مهم و چه چیز بی اهمیت است.
برای خیلی از نسل اولی ها غر زدن ، ایراد گرفتن ودیگران را با انگشت نشان دادن، که اگر او نبود یا این یا آن نمی کرد، اینطور یا آنطور نمی شد، مهمترین کار است! آنها بالاخره باید برای خطای جمعی که بلافاصله بعد از انقلاب با سکوت در برابر بگیر و ببند های حکومت کردند، کسی را به عنوان مقصر اصلی نشان دهند. برای بعضی دیگر از آنها افتخار به انقلاب و نظام وتاکید بر درستی آنچه که کرده اند، اولین اولویت است. بالاخره آنها هم در سایه قدرت به نان و نوایی رسیده اند و باید به طریقی حفظش کنند.
برای بسیاری از نسل دومی ها، افسوس و دریغ از عمر بر باد رفته در کشاکش جنگ، مهم است. لحظه های هراس و ضجه وگلوله. زمانی که حتی داشتن ویدئو و بازی شطرنج جرم بود! برای عده ای دیگر از همین نسل، چیزی به جز بساز و بفروش، بازار و و رانت خواری مهم نیست. بعضی ها از همین گروه سنی هم، چنان در ولایت ذوب شده اند که نگاهشان به زبان آقاست تا بشکنند وبزنند و بسوزند وببرند!
برای نسل سومی ها - سرگشته ترین های ایران معاصر - مهم، همه چیز است و هیچ چیز! زندگی این نسل، تضاد را به معنی واقعی کلمه منعکس می کند. جوانانی که چیزهای زیادی می خواهند اما حاضر نیستند قیمتش را بپردازند. کسانی که هیچ علاقه ای به سیاست وجنگ قدرت ندارند ولی بدون اینکه بخواهند درگیرش شده اند و می شوند. رنگ های شاد می خواهند، می خواهند رقص و پایکوبی و فریادشان از خلوت خانه در گذرد. اسم های هنرپیشگان هالیوود را بهتر از اسامی امامانشان می دانند. زندگی رسمی شان یک دروغ بزرگ و زندگی خصوصی شان یک حیرانی بی انتهاست. انگار دوئیت فلسفی ایران کهن را به هزاره سوم باز می تابند.
این عدم شناخت مسائل مهم و عدم توانایی برای تفکیک آنها از مسائل کمتر مهم یا بی اهمیت، بیش از هر چیز در رفتار مسئولان منعکس می شود. در حالی که مواد مخدر بیداد می کند و میلیونها انسان را به کام خود کشیده است، همه قدرت خود را به پوشاندن موی زنان متمرکز می کنند تا مبادا آقا امام زمان نمایندگی خود را پس بگیرند! در جمهوری اسلامی تریاک از حجاب بی اهمیت تر است! در چشم حکومت یک تریاکی خطرش برای جامعه کمتر از یک زن بی حجاب است. می دانید چرا؟ چون یک معتاد حتی اگر هم معترض باشد، نه جرات و نه توانایی اعتراض دارد ولی یک زن تنها به خاطر این که در کشوری زندگی می کند که حق پوشش را از او گرفته اند، می تواند تبدیل به یک معترض آگاه شود
.

صل علی محمد، اتم به ایران آمد

2007-05-19T18:58:00.000+02:00

از یه آمریکایی، یه ایرانی ویه آفریقایی می پرسند: نظرتون راجع به کوپن چیه؟ حالا از جواب آمریکاییه و آفریقاییه بگذریم. جواب ایرانیه جالبه که میگه: نظر چیه؟! اگه منم جای اون ایرانیه بودم می گفتم: واقعا نظر یعنی چی؟ یعنی گفتن یا نوشتن چند تا جمله در تایید یا مخالفت با رسانه های جمعی؟ یعنی گفتن آره یا نه برای خوشایند این یا آن؟ یعنی رای دادن به کسی که زیباتر شعار می دهد؟
میرحسین موسوی یک بار گفته است: ما امروز با موفقیت ارزشمند مدیران مدبر ودانشمندان جسور و خلاق خود در زمینه دانش هسته ای مواجه هستیم و این دستاوردی آنچنان عظیم است که اگر قدر و اهمیت آن در رشد اعتماد به نفس ملی و توسعه علمی و اقتصادی کشور به درستی شناخته شود، ارزش تاریخی آن کمتر از ملی شدن صنعت نفت نیست

نمی خواهم انرژی هسته ای را با ملی شدن صنعت نفت مقایسه کنم و درستی یا نادرستی حرف موسوی را زیر سوال بکشم که آن خود بحثی جداست.سوالی که برایم مطرح شده این است که چرا حکومت این همه درباره انرژی هسته ای حرف های آرمانگرایانه می زند وشعار می دهد؟ چرا به جای بازی با احساسات مردم و چسباندن شعار انرژی هسته ای به جان ما بسته ای روی سینه آن پیرمردی که شاید اصلا نداند اگر فردا یک دیوانه از همان هایی که برج های تجارت جهانی را زد هواپیمایش را به یکی از آن مراکز بکوبد چه فاجعه ای رخ خواهد داد، آمار وارقام صحیح و علمی از این جریان ارائه نمی دهد؟ چرا نمی گویند که نیروگاههای پژوهشی توسط دانشمندان بلژیکی، چینی و روسی ساخته شده است؟ چرا توضیح نمی دهند که هزینه ساخت ونگه داری از یک نیروگاه هسته ای چه مقدار است؟ چرا این را برای ملت روشن نمی کنند که عبدالقدیر خان- پدر بمب اتمی پاکستان- همان وقتی که با مسئولین ایرانی برای انتقال فناوری اتمی به ایران وارد مذاکره شد، زیر نظر سازمان جاسوسی آمریکا کار می کرد؟ چراتوضیح نمی دهند که ساخت نیروگاه اتمی بوشهر بیش از چهل سال به طول انجامیده - روس ها حتی یکبار آن را کاملا خراب کرده و از نو ساختند!- و هنوز هم به مرحله بهره برداری نرسیده است؟ چرا همه چیز را می خواهند با نشان دادن در باغ سبز پیش ببرند؟

دیروز داشتم اینترنت را در جستجوی تحقیقات علمی دولتی درباره انرژی هسته ای ورق می زدم. عجیب است! حتی یک مقاله بی طرف و غیر مغرضانه نمی توانی پیدا کنی. آمده اند ودر تحقیقات علمیشان از عزم و اراده راسخ ایران اسلامی خبر داده اند. به جای توضیح بی طرفانه سود و زیان این کاسبی ، از خطوط قرمز و جان بر کفان بسیجی نوشته اند. من نمی فهمم چرا انرژی هسته ای باید به عزت و شرف ما بسته باشد ؟ رابطه این دو با هم چیست؟ آیا همین پیوند زدنش به احساسات ملی بدون اینکه قبلا از من وتو درباره داشتن یا نداشتنش سوال کرده باشند ، نشان نمی دهد که کاسه ای زیر نیم کاسه است؟

هر جا که آگاهی وجود ندارد، شعار، حاکم مطلق می شود. هرجا که منطق و عقل به پستوی حفظ قدرت رانده می شود، هیجان و احساسات فوران می کنند. آیا ما خودمان تصمیم نگرفته ایم که ناآگاه باشیم؟ آیا این نشانه ناآگاهی ما نیست که وقتی کسی می گوید دختر چهارده ساله و برادرش در خانه انرژی هسته ای تولید کرده اند، با هلهله و فریاد تشویقش می کنیم؟ دوست عزیز مسئول بی خبری و بی اطلاعی ما حکومت نیست! خودمان مقصریم. ماییم که نمی خواهیم بخوانیم، بفهمیم و بدانیم. ماییم که از گستره بی انتهای دید انسان فقط به محدوده زندگی روزمره راضی شده ایم
همواره این نکته را فراموش می کنیم که اگر کسی نخواهد زیر عَلَم خامنه ای و احمدی نژاد سینه بزند، معنی ش این نیست که عَلَم آمریکا و اروپا را به دوش گرفته است. کسی را که آگاهانه تصمیم می گیرد هرگز نمی توان مورد سوءاستفاده قرار داد.

تمام کشورهایی که نیروگاه هسته ای دارند - به جز روسیه و کانادا - وارد کننده سوخت هستند. روسیه مستقیما برای تولید بمب اتم و زیر دریایی های اتمی به انرژی هسته ای روی آورد و کانادا هم وقتی که به ساخت نیروگاههای هسته ای اقدام کرد هنوز منابع نفتی اش را کشف نکرده بود. این منابع در واقع چهار پنج سال پیش کشف شدند. هر دوی این کشورها منابع عظیم اورانیوم دارند. این در حالی ست که منابع اورانیوم ایران را تنها صدو سی وشش میلیون دلار ارزش گزاری کرده اند وهزینه استخراج هر کیلوی آن سه برابر قیمتی ست که در بازارهای جهانی عرضه می شود. به عبارتی باید در آینده نفت را بفروشیم و اورانیوم بخریم. دوستانی که می گویند انرژی اتمی یک صنعت مادر است توضیح دهند که ساخت بمب اتم یا تولید برقی که با نیروگاههای آبی، بادی یا خورشیدی بسیار بهینه تر تولید می شود کجایش تولید صنعتی ست؟ یک صنعت مادر باید بتواند صنعت تولید کند! 0

تولید انرژی هسته ای در ایران فقط وقتی با عقل ومنطق جور در می آید که به شکلی واضح وشفاف درباره آن تحقیق شود و نتایج منفی یا مثبت این تحقیقات به اطلاع عموم برسد. اما بگذریم. اگر شما هم می خواهید که به سیاه نمایی و آب به آسیابِ دشمن ریختن متهمتان نکنند، با امت غیور یکصدا فریاد بزنید: صل علی محمد، اتم به ایران آمد!! 0

وقتش رسیده که پرونده امام زمان را رو کنیم

2007-05-14T10:17:00.000+02:00

یه زمانی پدر و مادرهامون به یه چیزایی عقیده داشتن. مثلا به اینکه یه ناجی یه روزی میاد. عقیده شون خیلی پاک بود. خیلی ساده و بی شیله پیله بود. حتی در مخفی ترین زوایای وجودشون هم اونو به زیر سوال نمی کشیدن. هر وقت اسمشو می شنیدن از جاشون بلند میشدن. اونم دست به سینه. و همیشه هر مشکلی پیش میومد، یه چیزی نذر امام زمونشون می کردن. بعدش یه آدمایی اومدن که ادعا می کردن نه تنها با اون ارتباط دارن، بلکه نماینده خدا هم هستن. زمان گذشت و ما دیدیم که نماینده های خدا اینقدر پست و بدبختن که حتی نمیشه ازشون انتقاد کرد. انتقاد به کنار حتی نمیشه ازشون سوال کرد. حالا ما موندیم با یه عالمه علامت سوال!
احمدی نژاد در یک اظهار نظر عجیب گفته است:

در جبهه استكبار پرونده امام زمان كامل شده است و فقط به دنبال آدرس مي‌گردند تا بروند كار را تمام كنند، در همين تهران عناصر بيگانه‌اي هستند كه از عرفا و مومنان خانه و محل ملاقات امام عصر (عج) را سراغ مي‌گيرند

حرفی که وی زده بر خلاف تصور بسیاری از دوستان نه تنها ساده لوحانه نیست بلکه تقویت کننده فلسفه ای ست که ولایت فقیه بر اساس آن شکل گرفته است. این نوع اظهارنظرها گاه وبیگاه از شخصیت های انتصابی حکومت هم به گوش می رسد. یکی پرونده نماینده ها را به نظر حضرت می رساند یکی حضرت را در خواب می بیند و از او دستورالعمل می گیرد. یکی آمریکاییها را متهم می کند که در بدر دنبالش هستند و سراغ آدرسش را می گیرند! و همه اینها بدون حتی اثبات این که بر چه اساسی خود را نماینده ایشان فرض می کنند.

اما درباره امام زمان چند مطلبی ست که هم ارزش نوشتن دارد و هم بحث کردن. اول اینکه شیعیان می باید به جای استناد به روایات و احادیث به تحقیقات تاریخی روی آورند و از منظر تاریخ شناسان وجود امام زنده را اثبات نمایند. احادیث و روایاتی که معلوم نیست کدامشان جعلی وتحریف شده و کدام یک صحیح است نمی تواند جوانی را که در آستانه قرن بیست و یکم با اینترنت و ماهواره سر وکار دارد به وجود یک انسان هزار و دویست ساله قانع نماید و آقایان روحانی خود بهتر می دانند که سخنانشان در این مورد برای نسل جوان بیشتر دافعه دارد تا جاذبه. حالا چراییش خود بحثی ست جدا.
دوم اینکه برای چنین مسئله مهمی که تقریبا در زندگی همه ما ایرانی ها تاثیرات منفی و مثبت گذاشته، برخوردهای احساسی راهگشا نیست. به مجرد اینکه کسی در این مورد انتقاد میکند یا او را متهم می کنند که از دایره دین خارج شده و یا با برخوردهای موعظه گرانه چنان بر او می تازند که هر منتقدی را ترجیحا به سکوت وامی دارد.
سوم اینکه در مسئله امام زمان مسائل مبهم و سوالات بسیاری وجود دارد که هرگز به طور روشن توضیح داده نمی شود. شاید هم علتش این باشد که اصلا جواب روشن و قانع کننده ای برای آن وجود ندارد. مثلا چرا وی به وسیله واسطه ها با مردم ارتباط برقرار می کرده؟ اگر برای جانش خطر داشته، و برای حکومت وقت اینقدر مهم بوده، به راحتی می توانسته اند از طریق واسطه ها او را پیدا کنند. می دانیم که این واسطه ها آدم های مخفی نبوده اند و کاملا آشکار وجوهات راجمع می کرده اند. توضیح داده نشده که این وجوهات مشمول مالیات حکومت وقت هم می شده اند یا نه؟ تاکنون هیچ سند تاریخی موثق و قابل اطمینانی دال بر تولد امام زمان ارائه نشده و هر گونه تشکیک (و نه تکذیب) در این مورد به شدت توسط روحانیون با اتهام کفر وبی دینی برچسب می خورد. روحانیت در مقابل این انتقاد که مسئله امام زمان ممکن است از ادیان دیگر و به عنوان یک نظریه به مذهب شیعه وارد شده و به سرعت به عنوان دستاویزی برای جمع کردن پول وقدرت توسط عده معدودی قرار گرفته باشد، سکوت می کند.
چهارم اینکه مسئله وجود امام زمان بهانه ای شده است برای قدرتمداران تا خود را به عنوان نماینده او به خلق الله غالب کنند و از این راه هم کیسه پول وهم طمع قدرت خود را ارضا نمایند. معلوم نیست چه کسی گفته است که ولی فقیه نماینده امام زمان است اما کاملا معاوم است که مخالفت با چنین عقیده ای یعنی خروج از دایره دین و... باقی قضایا.
نتیجه همه این دانستنی ها، که ظاهرا هم غیر قابل اثبات هستند این شده که در کنار ولی فقیه، در همه شهرهای بزرگ ایران صدها فرقه کوچک و بزرگ ظهور کرده و هزاران پیرو و مرید برای خود دست و پا کرده اند وهر کدام ادعای دیدن آن حضرت یا ارتباط با او را دارند. موضوعی که ظاهرا تا وقتی که خطری برای حکومت ایجاد نکند، در راستای مشغول نگه داشتن مردم از آن استقبال هم می شود

از روز ازل

2007-05-07T12:03:00.000+02:00

خاطره ی شهر ما پر از صدای رهگذران بود. از روز ازل به اينطرف مردمان زيادی آمده بودند. گاه خورشيد سياه چشمهايشان برق می زد ودر کوبش سم اسبانشان رنگ آسمان تيره می شد. خرمن خود را می داديم. خانه مان را نيز. تا مگر اسممان را نگه داريم. اسممان، ما شده بود و ما به داشتنش مغروربوديم. گاه قاصدی می آمد. با پرچمی سبز و نامه ای که عطر گل داشت. گردش حلقه می زديم. لب که به خنده می گشود به قهقهه می خنديديم و چون روی در هم می کشيد، ازگريه ما شهردر خود می شکست. قاصدها سروران ما شدند. رنگ سبز؛ رنگ ما شد وکلام قاصد، قانون جمعيت مان. از رحم وبخشندگی که حرف می زد؛ هر چه داشتيم می داديم. "چه باک اگر همه چيز را از دست بنهيم. اسممان با ماست." حتی گاهی فراموش می کرديم که مالک ملکمان هستيم. از چشم بچه هايمان پولک جرات را درمی آورديم و به آن سو که چشم انداز چشممان جز ديوار نبود می انداختيم. همه جای ديوار خط نوشته بوديم ازيکی که می آيد. هرکس که می آمد به بوسيدن دستش می شتافتيم وچنين شد که خود را در خانه خود بيگانه حس کرديم.
اول بيگانگی را حس کرديم بعد ارزشمندش نموديم و سپس به خط قانونی اش نوشتيم.
گاه کولی های چادرنشين می آمدند. با ترانه های ساده صحرايی. داريه های برنجين. النگوهای چوبين. با نقش های قهوه بر گوشه فنجانشان. هر نقشی رازی و هر رازی گوشه ای از نقش قدم های ما بر کوچه های شهر. دخترانی که برای رقص خود انجير طلب می کردند و کودکانی که نه برترکه های بيد؛ که بر اسب بالدار خيال به آغوش قرص ماه می تاختند. کف دستمان خط سرنوشت نداشت. نقش دلمان دو پاره؛ نشانه ماه پر از شکستگی وحاشيه بهرام پينه بسته بود. گفتيم "شايد اسممان را از خطوط دستمان بخوانند." گفتيم: " نکند نگاهمان حکايت دل فاش کند! نکنداسم رابا گره نخ بر انگشت بربايند!" فقط؛ من مانده است. اين را از روز ازل داشته ايم. اين را همه اهل شهر می دانند. همه ما من داريم. همه ما حتی آينه هم داريم. حاجت اثبات نبود. اسممان مال ما بود و ما مال هويتمان بوديم.
گاه کاروانی می آمد با مسافرانی خسته و چهارپايانی پر از بار خار. خدمت می کرديم و سفره خود پيش می گذاشتيم. تا نيمه های شب برای مسافران می رقصيديم و چون پريوش شب تمنای سکوت می کرد، بستر خود را برای از راه رسيدگان پهن می کرديم. ميهمان بودند و ميهمان گرامی بود. صبح که چشم می گشوديم اثری از کاروان نبود و البته از بستر ما نيز. تاريخ شهرمان را که نوشتيم، از اين خاربدوشان تجليل هم کرديم. در کوچه هاهرکس به هرکس رسيد، پرسيد: " ما که بستر نداشتيم. داشتيم؟" و جواب می شنيد: " از همان روز ازل نداشتيم."
امروز بيگانه ای با خاک سفر بر کفش ها آمده بود. مثل همه ما غريب بود. هيچ نداشت و چيزی هم نمی خواست.
انگار خود ما بود. از روز ازل در کوچه ها می گشت و به هر خانه ای می رفت. ناشناس بود. تا دقيقه ای قبل نمی شناختيمش. تا همين لحظه پيش حتی نمی دانستيم که از ازل او را می شناسيم. چقدر ساده فراموشش کرده بوديم. اسمش را نگفت وما اين را دليل نبودنش گرفتيم. هميشه همراه باد در موهای کودکانمان می پيچد. در چشمهايمان می دود. لحظه های بارانی حتی فرياد می زند، بلور می شود. شهر هم با او می تپد. حتی وقتی که زير آفتاب می نشستيم با تک تک ما بود؛ با تک تکمان می نشست و ما چنان به نگهداری اسممان مشغول بوديم که لحظه را به باد داديم. حالا دهان باز کرده و سنت می شکند.

از ما اسممان را می پرسد و ما حیران تر از گربه ای که به آینه چنگ می زند نمی دانیم چه جوابی به خودمان دهیم.

طرحی نو دراندازیم

2007-05-04T10:31:00.000+02:00

دنبال نمایندگان واقعی جامعه ایران میگردید؟ پس به وبلاگستان مراجعه کنید! نماینده ایران امروز نه جمهوری اسلامی در شکل فعلی ش است و نه خارج نشینانی اند که بیست وپنج سال است برای رسیدن به آزادی، چیزی جز حرف از کوزه اندیشه شان بیرون نریخته است. اهالی وبلاگستان نوک کوه یخ اندیشه های درونی ایران امروزند. آنها طی چند سال گذشته به شکلی بی نظیر وقابل تحسین جامعه خود را منعکس کرده اند. ده ها هزار جوان با کلمات اینترنتی خود در دنیای مجازی اندیشه های سرکوب شده خود را فریاد زده اند. صدای فریاد شما را حتی کسانی هم که خود را به خواب زده اند می شنوند. شما ثابت کردید که سد حکومتی سانسور در مقابل موج پرشتاب اشتیاق به دانستن و بیان کردن خود، مانعی کم مقدار بیش نیست. امروز صدای فریاد آن دختر تهرانی که در محاصره ماموران مبارزه با بی حجابی ست با همت شما تا آن سوی کره زمین هم میپیچد. دوستان! کسی که توانایی نوشتن اندیشه های خود را دارد، قدرت شکل دهی تفکر مردمش را نیز داراست. شما کار دارندگان قدرت را سخت و پر هزینه کرده اید. این فرصتی ست که شاید دیگر هرگز در تاریخ پر نشیب و فراز سرزمینمان تکرار نشود. بیاییم و از قدرت وبلاگستان برای تصاحب آزادی تلاش کنیم. آزادی را به کسی هدیه نمیدهند. آن را باید با تلاش و پایمردی به چنگ آورد. کالایی که پر ارزش تر باشد گران تر هم هست و تصور نمی کنم هیچ کالایی پر ارزش تر از آزادی وجود داشته باشد.

بیایید طرح ایجاد جنبشی واقعی برای نجات کشورمان را از وبلاگستان شروع کنیم. اگر امروز آگاهانه تصمیم بگیریم و عمل کنیم، فردا با دلقکی مثل احمدی نژاد یا محافظه کاری مثل خاتمی که مصالح نظام را برمصالح مردمش مقدم می دارد روبرو نمی شویم. بیش از بیست و چند سال است که برایمان تصمیم میگیرند و ما ناتوان از بدست گرفتن سرنوشت خویش آنچه را که بهمان دیکته کرده اند می پذیریم. حالا وقت سرپیچی ست. به قسمت انتصابی حکومت نشان دهیم که با مردمی آگاه و مصمم روبروست. گزینه خود را به آنها دیکته کنیم. یادشان بیندازیم که ما آنها را بر صندلی قدرت نشانده ایم واراده ما هر لحظه می تواند قانونی را که در غیاب ما وبدون سوال کردن از ما نوشته اند باطل نماید. اگر قدرت خود را از همین حالا جمع کنیم و انرژی خود را بر سر ایجاد جنبشی که توان و جرات دفاع از حقوقمان را داشته باشد، متمرکز نماییم، وقت کافی برای جا انداختنش و به زانو در آوردن بخش انتصابی حکومت در مقابل خواسته مان خواهیم داشت. بخش روشنفکر جامعه ایران در وبلاگستان نشسته است. ناامیدی را دور بریزیم واندیشه مان را به کار گیریم. تعدادمان زیاد است. بسیار زیادتر از آنچه خودمان فکر می کنیم. کافی ست هرکس نظر خود را در وبلاگش بنویسد. از نوشتن ایده خود و بحث بر سر آن ترس نداشته باشیم. اگر امروز ساکت بمانیم، فردا نفرین فرزندانمان و قضاوت تلخ تاریخ را با خود خواهیم داشت.

انتخابات ریاست جمهوری در وبلاگستان شروع شد. قسمت اول

2007-05-01T19:45:00.000+02:00

بعد از مشورت با دوستان تصمیم گرفتیم که زودهنگام به استقبال انتخابات ریاست جمهوری برویم و به قولی چرخ برهم زنیم ار به مرادمان نگردد. یک وبلاگ گروهی به همین منظور در اینجا راه انداخته ایم. تا هرکس نظرش را در این مورد بنویسد. می خواهیم بدانیم که شما برای انتخابات ریاست جمهوری بعدی چه نظر یا پیشنهادی دارید؟ آیا تحریمش میکنید؟ بی چون و چرا در آن شرکت می کنید؟ یا شرکت شما منوط به شرایط خاصی ست؟ دلایل و استنادات شما برای آن چیست و چگونه درباره این موضوع می اندیشید یا چه شخص خاصی از نظر شما بهترین انتخاب است؟ شاید بعضی از دوستان بگویند حالا برای این کار زود است یا چرا به انتخابات مجلس که زودتر از آن برپا می شود نمی پردازیم؟ من هم قبلا همینطور فکر می کردم اما با صحبت های دوستان و لزوم داشتن یک استراتژی مشخص، قانع شدم . درباره انتخابات مجلس هم در جای خود به آن خواهیم پرداخت. همه شما را در این وبلاگ گروهی دعوت به صحبت و اظهار نظر می کنیم و معتقدیم که حکومت تابعی ست از خواست و اراده مردان و زنان فعال جامعه. اگر شما هم مایل به همکاری در این رابطه هستید ، حرف نویی دارید و می خواهید در وبلاگ آخرین انتخاب بنویسید، کافی ست در گوگل یه ایمیل باز کنید وآن را به من برسانید. آدرس من :
toltek15@gmail.com
این گوی و این میدان

روایت حکومتی درست است یا روایت مردمی؟ به بهانه حوادث دانشگاه امیرکبیر

2007-05-01T08:01:00.000+02:00

روایت حکومتی میگوید که نویسندگان دانشجوی نشریات دانشگاه امیرکبیر همزمان در چهار نشریه به مقدسات توهین کرده و خواستار اخراج آنها از دانشگاه همراه با محاکمه ای با اشد مجازات و همین طور قطع فعالیت کلیه نشریات دانشجویی شده است. روایت دانشجویان از یک توطئه حساب شده برای خاموش کردن صدای آنها حکایت می کند. به چند دلیل به نظر بعید می رسد که دانشجویان خواسته باشند با انتشار این مقالات حساسیت تندروها را برانگیزند: انتشار این مقالات نمی توانسته هیچ تاثیری در بهتر شدن فعالیت دانشجویان داشته باشد. و به نظر نمی رسد که آنها تا این حدخام نگر بوده باشند که به چنین عمل حساسیت برانگیزی اقدام کنند. از طرف دیگر اینکه همزمان چهار نشریه وارد این ماجرا شده اند خودش نشانه بیگناهی دانشجویان است. چرا که یک یا چند فعال سیاسی اگر هم تصمیم به چنین کاری داشته باشند ابتدا با یک نشریه شروع می کنند تا حساسیت طرف مقابل بر آنها مکشوف شود. همزمانی و یک رایی رسانه های دولتی مثل کیهان، رجانیوز وخبرگزاری فارس دلیل دیگری ست بر یک سناریوی از پیش تعیین شده. چون که در موارد دیگر هر جا این رسانه ها کسی یا موضوعی راآماج حمله قرار داده اند، پشت سرش ماموران امنیتی و زندان ومحاکمه بوده است. به نظر می رسد بعد از اینکه دانشجویان احمدی نژاد را هو کردند و با سوالات خود کلافه اش نمودند، وی در صدد انتقام گیری برآمده و دور از ذهن نیست که فردا پس فردا دانشجویان را دستگیر کرده و جلوی دوربین اعتراف وتقاضای بخشش آنها را هم بشنویم. در ضمن صحنه سازی عبور از خط قرمزها و بعد به همین بهانه دانشجویان، روشنفکران یا اقلیت های مذهبی را کوبیدن، یکی از روش های امنیتی در جمهوری اسلامی ست. نمونه هایی از این دست را قبلا در بمبگذاری حرم امام رضا، کشتن کشیش های مسیحی، راه انداختن کارناوال عاشورا و پروژه های اعتراف گیری دیده ایم. به خصوص که همان تیمی که در وزارت اطلاعات این دسیسه ها را می چید حالا به وزارت کشور منتقل شده است

جامعه ایران و جزیره ایران

2007-04-28T11:16:00.000+02:00

خارج نشینان ایرانی از بسیاری جهات شبیه رادیکال های حکومتی هستند. بسیاری از این دوستان در سایت های یک نفره اینترنتی و گروههای چندنفره مشغول به اصطلاح مبارزه برای آزادی مردمند. هرکدام از آنها هم آزادی را با سلیقه خودش تعریف می کند. تقریبا همگی در هزارتوی وب با استناد به ایدئولوژی های کهنه و تفکرات زنگ زده قلعه ای از نظرات ساخته و خود را درآن محصور نموده اند. نه انتقاد می پذیرند و نه می شود باب صحبت با ایشان باز کرد. غالبا به همفکرانشان-فقط به آنها- لینک می دهند و با اصطلاحاتی که برای نسل جدید ایرانی بیگانه است صحبت می کنند. ناگفته پیداست که چنین روشهایی تاثیر عملی بر جامعه ایران نخواهد گذاشت. جامعه فعلی ایران حتی حاکمان خود را پشت سر گذاشته است و پویا و متحرک-و نه لزوما صحیح- درباره هرچیز بر اساس آخرین رویدادها عکس العمل نشان میدهد.

چطور می شود چنین جامعه ای را بر اساس معیارهای بیست یا سی یا پنجاه سال پیش سنجید؟

شما دیکتاتور نیستید؟

2007-04-25T20:50:00.000+02:00

دیکتاتور توی مجلس نیست. همه اونایی که اونجان با رای مردم انتخاب شدن. حالا درسته که از قبل فیلترشون کردن ولی بعدش هم از بین تعداد زیادی انتخاب شدن.
دیکتاتور در شورای نگهبان هم نیست. اونا هم درسته که شش تاشون خیلی کودن و شش تاشون خیلی محتاط هستن ولی به هر حال از جانب دو نیروی حاکم انتخاب شدن. اینجا هم یه دوئیتی حاکمه.
دیکتاتور در کاخ ریاست جمهوری هم نیست. چون هم مجلس هم رهبر میتونن اونو پایین بکشن.
دیکتاتور در شورای تشخیص مصلحت یا مجلس خبرگان هم نیست. اولی رو انتصاب می کنن و دومی هم یه جورایی انتخاب میشه.
دیکتاتور در بیت رهبری هم نیست. اگه بود، اگه اون میتونست دیکتاتور باشه، تا حالا دکان مجلس و ریاست جمهوری و شوراهای مختلف را تعطیل کرده بود.
خوب؟؟اگه شما هم مثل من دنبال دیکتاتور می گردین به خودتون نگاه کنید. احتیاجی هم به آینه نیست. شما یک دیکتاتور هستید. من و ما هم همینطور. به همین سادگی هممون تو جاده یه طرفه قدم میزنیم. هممون میخواهیم گوینده باشیم. هممون میخواهیم دنیا همونطوری باشه که ما میخواهیم و عجیبه که هیچ کدوممون حاضر به اعتراف نیستیم. حتی در تنهایی خودمون.
حالا شما بگین در کشوری که هفتادمیلیون دیکتاتور دارن با هم سروکله می زنن، چطوری میشه دموکراسی برقرار کرد؟ .

مرد، زن، تفاوت ها

2007-04-24T09:28:00.000+02:00

این روزها فمینیست شدن و دفاع از حقوق زن مد شده. یه چیزی که خیلیا هنوز دربارش چیزی نمی دونن- یا شایدم نمی خوان بدونن- تفاوت های بین زن و مرد هست. معمولا وقتی صحبت از تساوی حقوق بین زن ومرد میشه برداشت خیلیا اینه که این تساوی به معنی برابری همه جانبه زن و مرد هست. در صورتیکه از نظر زیست شناسی و رفتاری تفاوت های عمده ای بین این دو تا وجود داره.

اینجا تعدادی تفاوت اصلی بین زن و مرد را می نویسم که اصل مقالش به زبون آلمانی را میتونین از اینجا بگیرین

بدن مردا شصت تا هفتاد درصد از آب تشکیل شده. بدن زنا پنجاه تا شصت درصد.

آلت جنسی مردا بیرون از بدن و به آسانی آسیب پذیر هست. مال زنا داخل بدنه و کمتر آسیب پذیره

مردها شانه های پهن تر دستها و پاهای درازتر استخوان های محکم تر و مفصل های بزرگتری دارن. زنها باسن پهن تر و مفصل های نرم تری دارن.

عضلات صوتی زن ها کوتاه تر از مردها و به همین خاطر صداشون زیرتر هست.

مرکز ثقل بدن در زنها عمیق تر از مرداس به خاطر اینکه استخوان های باسن و شانه زنها متفاوته

در حالت آرامش کامل مردها سی ونه کالری در هر متر مکعب از بدنشون مصرف می کنن و زنها سی وهفت کالری

در مقابل هر صد و پنج نوزاد پسر صد نوزاد دختر متولد میشه

زنها حس بویایی وشنواییشون قویتر از مرداس. اما مردها در مقابل نور حساس ترن و جزییات را بهتر می تونن تشخیص بدن.

مردها در طول زندگی چهل روز کمتر از زنها در بستر بیماری هستند. البته بطور متوسط

زنها می تونن آرنج خودشون رو بطور متوسط شش درجه بیشتر از مردها باز کنن.

حجم شش مردها پنجاه درصد بیشتر از زن هاست

بافت چربی در مردها تقریبا نصف زن هاست. بیست و هفت درصد بدن زنها و پانزده درصد بدن مردها از با فت چربی تشکیل شده. چربی مردها بیشتر در بالای شکم و مال زنها بیشتر در باسن، شکم و پایین کمر ذخیره میشه.

مردها در حالت وزن مساوی بدن با زنها، به غذای بیشتری احتیاج دارن چون بدن اونها کالری را سریعتر میسوزاند.

مغز مردها چهارده درصد سنگین تر از زنهاست ولی زنها بین دو نیمکره مغزشون سریعتر ارتباط برقرار می کنن و جریان خون در مغز اونها بهتره

زنها پنج بار بیشتر از مردها گریه میکنن. بیشتر بین ساعت هفت تاده شب.

مردها ده درصد سریع تر از زنها هستند. زنها در مقابل قدرت مقاومت بیشتری دارند.